Birkaç akşam önce kızımla (kendisi yeni 8 yaşına girdi) bazı davranışları hakkında konuşuyordum. Pek çok şey anlattım konuştuk, konuştuk.... Konuşmanın bir yerinde ona bir soru sordum. Fakat bana cevap vermedi. E haliyle ben bir cevap istedim. Tekrar sordum. Bu sefer Doğa Su bana aynen şöyle bir cevap verdi: "Anne daha önceki bir konuşmamızı hatırladım. O konuşmada sen bana insanlar bazen senin sorduğun bir soruya cevap vermek istemeyebilirler. Karşındakileri zorlama, cevap vermeme hakları var demiştin. İşte ben de bu soruya cevap vermek istemiyorum, bu da benim hakkım"
Ne bileyim geçen yıl söylediğim bir şeyin dönüp dolaşıp bir yıl sonra bana kapak olacağını. Bu çocuklar her söyleneni ileride aleyhinize delil olarak kullanılmak üzere saklıyor mu nedir? Halbuki o zamanki mevzu bambaşkaydı. Kızım bazen insanları bunaltırcasına soru sorduğu ve sorularına cevap alıncaya kadar ısrar ettiği ve de sorduğu sorular bazen haddini aştığı için ona öyle söylemiştim. Fakat bu söz sadece benim çenemi kapatmaya yaradı. Eh ne yapalım, bu nesil böyle bir nesil... Gerçekten "şimdiki çocuklar harika"
Hakkımda
- Aynur Salvation
- Hayattaki sorularım bitmiyor, arayış sonsuzluk gibi. Bir yandan yaşamak ve sürekli olarak birşeyler öğrenmek bir yandan da yaşatmak ve hep birşeyler öğretmek. Dengeyi aramak, cevapları aramak... Hep aramak mı hayat?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder